عاشقانه

ای شب از رویای تو رنگین شده                             سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش                      شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک                         هستیم از الودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من                                 اتشی در سایه ی مژگان من

ای ز گندم زارها سرشارتر                                    ای ز زرین شاخ ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها                                در هجوم ظلمت و تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست                              هست دگر,جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور                                 های و هوی زندگی در قعر گور

ای دو چشمانت چمنزاران من                              داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گرد خود کس داشتیم                       هر کسی را تو نمی انگاشتیم

درد تاریکیست,درد را خواستن                              رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها                           سینه الودن به چرک کینه ها

در نوازش,نیش یاران یافتن                                  زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها                                      گم شدن در پهنه ی بازارها

اه ای با جان من امیخته                                    ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زر نشان                             امده از دور دست اسمان

از تو تنهاییم خاموشی گرفت                              پیکرم بوی هماغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را اب تو                            بستر رگهام را سیلاب تو

در جهان این چنین سرد و سیاه                         با قدم هایت قدمهایم به راه

ای به زیر پوستم پنهان شده                             همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسوانم از نوازش سوخته                                گونه ام از هرم اتش سوخته

اه ای بیگانه با پیراهنم                                     اشنای سبزه زاران تنم

اه ای روشن طلوع بی غروب                             افتاب سرزمین های جنوب

اه ای تو از سحر سرشارتر                               از بهاران تازه تر سیرابتر

عشق دیگر نیست این,این خیرگیست                 چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد                      از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر  من نیستم,من نیستم                         حیف از ان عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات                            خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم                               ای خطوط پیکرت پیراهنم

اه میخواهم که بشکافم ز هم                           شادیم یکدم بیالاید به غم

اه میخواهم که برخیزم ز جای                           همچو ابری اشک ریزم,های های

ای دل تنگ من و این دود عود                          در شبستان,زخمه های چنگ و رود

ای فضای خالی پر رازها                                 ای شب خاموش و این اواز ها

ای نگاهت لای لای سحر بار                            گاهوار کودکان بیقرار

ای نفس هایت نسیم نیمه خواب                      شسته در خود لحضه های اضطراب

خفته در لبخند فردا های من                           رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور عشق امیخته                          این همه اتش به جانم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی                      لاجرم شعرم به اتش سوختی

شب اخر

شب اخر دوان دوان رفتم

تا ببینم به اخرین بارش

                                        نرم نرمک زدم بر در انگشت

                                        کردم از خواب ناز بیدارش

شب مهتاب غم انگیزی

ماه اهسته در چمیدن بود

                                        اندکی سرد و اندکی دلکش

                                        باد پاییز در وزیدن بود

امد اسیمه سر برون وز اتاق

لرز لرزان و مست و برهنه پا

                                       گفت با ناله وار اوایی

                                       راستی ر ای رفتن است تو را

مانده عریان ز جامه ی خویش

ان برو بازوان و دوش سپید

                                       اندر اغوش مهتاب خزان

                                       از دم باد سرد ,میلرزید

اشک سوزنده حلقه بسته بچشم

شرم بر گونه های سوزانش

                                       تنگ در گردنم حمایل کرد

                                       ناگهان بازوان عریانش

لحظه ای دلبرانه ماند خموش

نگه خویش بر نگاهم بست

                                       اه دیدم ان نگه میگفت

                                       رشته ی وصل ما گسست,گسست

گفتمش نازنین خداحافظ

لیک او خیره ماند و هیچ نگفت

                                        موجی از گیسوان خود بگشود

                                      وندر ان,شوق و درد را بنهفت

چهره ای روی چهره ای افتاد

طپش هر دو دل فزونتر شد

                                      بازوانی فشرد و کرد رها

                                      اشکی افتاد و گونه ای تر شد           

انتظار بهار

                                         گر ساحل کارون تهی مانده است از من

                                         گر بستر پر ارزویم از تو خالی است

                                         دانم که یکدم خاطرت بی من نماند

                                         دانی که یادت یک لحظه از من جدا نیست

                                         زیباترین روز بهار سال دیگر

                                         من چون پرستو باز میگردم به سویت

                                         هر قطره ی اشکی که از چشم تو ریزد

                                         گلبوسه ی شوقی کنم بر موج مویت

                                         بر شاخساران,بر شکوفه ی بهاران

                                         همچون کبوتران عاشق لانه جوییم

                                         در نار تاب چلچراغ روشن ماه

                                         تا دیر گاهان از جدایی قصه گوییم

                                         در یک شب مهتاب تابستان دیگر

                                         من سخت در بر میفشارم پیکرت را

                                         چشم تو از برق سعادت میدرخشد

                                         زیرا که در بر میفشاری همسرت را

                                         اری,تو و من بعد از یکسال دوری

                                         یک عمر,عشق و ارزو در پیش داریم

                                         این شام غم یاد اور صبح سپید است

                                        ما هر دو در ژرفای شب چشم انتظاریم

                                        اینک ببین باد خزان پا در رکاب است

                                        تا چشم بگشایی زمستان هم گذشتست

                                        چون صبح فروردین سر از روزن برارد

                                        در بانگ بر دارد,فریدون باز گشتست

                

                                        

                                     بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم

                                                               باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

قابل توجه بعضی هاخودش میدونه که کیا..............

نگاه

نگاهم کرد:پنداشتم که دوستم دارد

نگاهم کرد:در نگاهش هزاران شوق عشق خواندم

نگاهم کرد:دل به او بستم

نگاهم کرد:ولی بعدها فهمیدم که او از روی هوس نگاهم میکرد

                                                 باز روزی نو در راه است

                              و تو باید که مسلح باشی با عشق,اندیشه,ایمان,شادی

                                              چاره ای نیست عزیز من

                             سهم ما از سالها حیات و حرکت,ذره ای بسیار ناچیز است

                                             این سهم را چه کسی به تو حق داد

                            که با خستگی روح وپیری ان,با بلا تکلیفی,کسالت,دو دلی

                                               به تباهی بکشی

                                                   باور کن

                                            زندگی را پر باید کرد

                                           اما نه با باطل و بیهوده

                          نه با دلقکی و مسخرگی,نه با هر چیز کدر و کثیف

                         و نه با هر چیزی که انسان شریف از ان شرمش اید

                         زندگی را پر باید کرد:لبریز,و دائما سر ریز کنان پر و خالی

                                                   باور کن 

                          از هر حفره که در گوشه و کنار زندگیمان بوجود میاید

                         رنگ دلمردگی و پوچی میریزد-زشت

                         بر جمیع حرکات من و تو بر راه رفتن,نگاه کردن,بحث,منطق

                         و حتی خندیدنمان نباید به فردا وا گذاشت

                         چرا که خالی دلمردگی را از امروز تا فردا

                         همچنان خالی نگه داشتن خطر کردنی است مصیبت بار

                         و بی دلیل زندگی را پر باید کرد

ستاره ها

در باغ سینه ات دو شکوفه است

گلبوی و نو شکفته و شاداب

پرورده ی نوازش خورشید

ابستن لطافت مهتاب

                                             بر تاج سینه ات دو ستاره است

                                             کز روشنی دو چشمه ی نور است

                                             در تنت ستاره های من ببین

                                             دست از ستاره های تو چه دور است

بر بام سینه ات دو کبوتر

چون دختران شعر و شرابند

جان ودل خندند که انجا

چشم انتظار دانه ابند

                                            در فرم سینه ات دو پیاله است

                                            سرشار از شراب هوس ها

                                            من بیقرار و تشنه و مشتاق

                                            اواره در سرداب تمنا

یک شب به بال ان دو کبوتر

راه ستاره های تو پویم

من از ستاره های تو نوشم

عطر شکوفه های تو بویم

اینو واسه اون مینویسم خودش میدونه که کیا

همیشه اسم تو بوده اول و اخر حرفام         بس که اسم تو رو خوندم بوی تو داره نفسهام  

عطر حرفای قشنگت,عطر یک دنیا شقایق    تو همون شرمی که از اون سرخه گونه های عاشق

شعر من رنگ چشات ,رنگ پاک بی ریایی......................................